विट्ठल विठ्ठल ....

धरिला पंढरीचा चोर !

पैल आले हरी , शंख - चक्र .....

या विठूचा गजर हरिनामाचा ... झेंडा रोविला ....

 चंद्रभागेचे वाळवंट , दुसरे नकोच वैकुंठ .... माधव भरला आकंठ ....  हासून नाचून
मनात भरली पंढरी.... जाऊन यावे दरबारी ..... विठ्ठलाच्या मंदिरी..

ज्ञानेश्वर माउली ज्ञानराज माउली तुकाराम

खेळ मांडीयेला वाळवंटी ......

असे शेकडो अभंग असतील ,  अजूनही कितीतरी अभंग माझ्या डोक्यात येतायंत ....  उद्या आषाढी एकादशी ! मला वारकरी आणि त्यांचा भाव खूप .....

किती मनमोकळ , हक्काचं नातं आहे भक्त आणि विठ्ठलाचं ! त्यात हट्ट आहे , प्रेम आहे , खेळकरपणा  आहे ! ते निखळ नातं खूप भावतं मला ....  कित्येक वर्ष झाली हे सगळं अनुभवून पण दर वर्षी  आठवण येतेच !

अभंगांचे ते भाबडे भाव , विठूमाऊली जवळ मांडलेली गाऱ्हाणी आणि सर्वात महत्वाचा विश्वास .... माझं गाऱ्हाणं विठोबा ऐकणार कि नाही अशी शंका कुठेच मनात नाही , एक विश्वास कि आपला विठोबा कमरेवर हात ठेवून  आपलं ऐकण्यासाठी उभा आहे ....

अभंग आवडण्याच अजून एक कारण म्हणजे खूप सरळ साधे आणि सोप्पे  असतात! अगदी

कांदा मुळा  आणि भाजी अवघी विठाबाई माझी

ऊस डोंगा परी रस नोहे डोंगा ...  काय भुललासी वरलीया रंगा

रोजच्या उदाहरणातले अभंग !

किती समृद्ध परंपरा आहे , आणि किती सरळ आणि सोप्पी शिकवण आहे !


----

जस सुचत गेलं , तसं लिहिलंय .... हा पोस्ट एडिट केला नाहीये ...

मला कधीतरी मावशीने एक concept सांगितली होती ...  The concept of Time Zone.. 

अमेरिकेत तुम्ही जिथे राहता त्याप्रमाणे तुमचं घड्याळ वेगळं असतं .... आत्ता इथे डॅलस मध्ये २ वाजतायत ... न्यू यॉर्क मध्ये ३ तर कॅलिफोर्निया मध्ये बारा वाजतायत .... सूर्योदयाप्रमाणे घड्याळ बदलतं.. 

मावशी म्हणाली होती , कि जसे न्यू यॉर्क मध्ये ३ वाजलेत याचा अर्थ ते डॅलस च्या पुढे आहे असा होत नाही ! तसंच प्रत्येक माणसाचा एक time zone असतो .... कुणी पुढे किंवा मागे असत नाही ... 

असो ... सध्या spring सुरु होत असल्यनाने ... झाडांना पालवी फुटतिये ... हातात चहाचा कप घेऊन मी बाहेर बघत होते आणि मला जाणवलं कि एका रेषेत तीन झाडं आहेत. .. एका झाडावर एक सुद्धा पान नाही... दुसरं झाड पांढऱ्या फुलांनी संपूर्ण भरलंय .... आणि तिसऱ्या झाडावरची पांढरी फुलं जाऊन हिरवीगार पालवी फुटलीये ! 

या दोन्ही गोष्टी किती एकमेकांशी जोडलेल्या आहेत .... Nature has such a wonderful way of teaching us.. We just need to keep our eyes open and listen in! 

नामस्मरणाचा sureshot उपाय !!

wait wait wait.. Before drawing any conclusions about what's up with me and the नामस्मरण ... 

मागच्या आठव्ड्यात आमच्या bootcamp मध्ये ६ आठवड्यांचा challenge सुरु झालाय ... सगळे जण असेल नसेल तेवढा उत्साह ओतून workout करतोय ... आता याचा आणि नामस्मरणाचा संबंध ? चला काही उदाहरणं बघूया !!

During the session! 

• अर्रे देवा आता डेड़लिफ्ट्स ?
• देवा ट्रेनर ला सद्बुद्धी दे - आज नको फिनिशर !
• हनुमानाला  उचलताना जेवढा त्रास झाला नसेल तेवढा ह्या dumbells ने होतोय 
• I hope i make it today !

After the session : Especially the next morning 

• देवा नारायणा - शरीरात नक्की किती मसल्स असतात ? 
• विठ्ठला पांडुरंगा प्रत्येक ab दुखतोय 
• आई ग , प्रत्येक पाऊल टाकताना अर्रे देवा काय म्हणू 
• हिल्स - अर्रे देवा ... हिल्स का घालतो माणूस 
• अर्रे देवा हात हालेनात .... काय करू !

------

आहे ना नामस्मरणाचा guaranteed उपाय ! 

युद्ध !

काय सुंदर संध्याकाळ होती ! अतिशय वेगळी ...
आकाशाच्या रंगमंचावरचं काळ्या पांढऱ्या ढगांचं घनघोर युद्ध ... मधेच धो धो  पाऊस ..... थोडंसं ऊन ... आणि सुंदर गाणी .... बालगंधर्वाचं वद जाऊ कुणाला शरण ..... पुन्हा पुन्हा तेच सुंदर पद - वद जाऊ कुणाला शरण....मस्त!

----

घनघोर युद्ध सुरु आह आज आकाशात ! जणू काही ह्या युद्धाच्या परिणामावर आयुष्य अवलंबून आहे अनेकांचं ! ना भूतो ना भविष्यती .... अस म्हणणं चुकीचं ठरेल .... काळे- पांढरे ढग ... आपापली खिंड लढवतायत .... एखाद्या लढाईत पांढरे ढग जिंकून आपल्या सीमा विस्तारित करतायत तर दुसरीकडे काळे मेघ आपली शक्ती दाखवतयात .... कुणी कमी नाही आणि कुणी जास्ती नाही .... घनघोर युद्ध चालू आहे. आणि त्यातच माझं मन म्हणताय वद जाऊ कुणाला शरण ? हे तुमच्या लढाईचं संकट नको मला ....पण ढगांच्या मनात फक्त जिंकण्याचे वेध ...

कोसळणारा पाऊस मधेच पूर्णपणे बंद होतो , आणि काही मिनिटातच पुन्हा बरसू लागतो .... कदाचित पाऊस ढगांची विजय गर्जना असेल...  एखादी छोटी लढाई जिंकली कि पाऊस. पण पुन्हा दुसरी लढाई .... एक म्हणावं लागेल ... अतिशय नाट्यमय आणि क्षणाक्षणाला वळणं घेणारी लढाई ... जिंकू किंवा मरू .. अशा त्वेषाने लढणारी दोन्ही सैन्य आणि स्वतःला महान समजणारी आम्ही मानवजात त्यांच्या युद्धाचे फटकारे झेलण्याशिवाय काहीही करू शकत नाही

------

खरंच अशी सुंदर संध्याकाळ ... आणि एक तास , प्रचंड नाट्यमय लढाई.. खरं तर शब्दात नाही सांगता आलाय मला...

The frog and the nightingale!

I remember this poem from High School. I always loved it.. The poem is about a frog teaching nightingale to sing! The frog claims that he can sing better and keeps telling the nightingale that she doesn't know how to sing.. She gives into it and after trying extremely hard to learn from frog ....one day she .... a sad ending..

----

नाही येत ग तुला गाता .... कदाचित तू शिकलीच नाहीस कधी ..... बेडकासारखा आवाज असावा लागतो ! मी शिकवतो तुला.. शिकवीन तुला गायचं कस... अतिशय गर्वाने बेडूक बोलत होता..  आणि त्याने आवाज काढला डररराववव .....

कोकिळा ऐकत होती बेडकाचं हे बोलणं .... ज्या पद्धतीने , ज्या आत्मविश्वासानं बेडूक बोलत होता , कोकिळेला धन्य धन्य वाटलं ... अर्रे वा असे गुरु मिळाले आपल्याला ...


आणि मग सुरु झाली तिची वाटचाल , कदाचित अंताकडे ... पण तिला माहित नव्हतं अजून .... बेडूक अतिशय गर्विष्ठपणे .... अतिशय गुर्मीत तिला कमी दाखवत तिला गाणं शिकवत होता .... ती जीव तोडून मेहनत करत होती ....

कालांतराने ती क्षीण होत गेली , कितीही प्रयत्न केले तरीही बेडकासारखा आवाज काही येईना .... प्रचंड मेहनत आणि कमीपणाची जाणीव ... हे सगळं सुरूच होतं ....

एक दिवस खूप पाऊस पडला , जंगलातलं तळ अगदी भरून गेलं होतं .... सगळे प्राणी पक्षी तळ्याच्या आसपास दिसत होते..
कोकिळेने तळ्यावरून उडताना , स्वतःच प्रतिबिंब पाण्यात पहिलं ... कशी होते मी आणि कशी झालीये !

तिच्या मनात विचार आला.. आणि त्या क्षणी , त्या एका क्षणात तिने ठरवले कि आता बेडकाच्या तालावर नाचणे बंद! मी माझा आवाज , कसाही असो तो.. मी माझ्या आवाजात गाईन ..

ती पुन्हा त्यांच्या नेहमीच्या जागेवर गेली , बेडूक कडाडला , "हि काही वेळ झाली यायायची ?" त्यावर कोकिळा म्हणाली , "धन्यवाद , आयुष्यातला सर्वात महत्वाचा धडा शिकवण्यासाठी ! "....एवढे बोलून ती उडून गेली ...  बेडकाला काही कळेना.... ती उडून गेली आणि स्वतःच आयुष्य मजेत घालवायला लागली .....

------

I had always wanted a happy ending to that beautiful poem we learnt it school and hence the blog!

Jiyo re Bahubali!

The series continues and finally the question that has boggles millions has been answered!

"Why did Katappa kill Bahubali ?"

Don't worry , no spoilers in the post. Its worth watching the movie to find that out. The Grand sets , full on stunts , a family drama that spreads over three generations.. Is the storyline new? Not at all but the presentation is grand! No wonder its breaking all the records..

Anyways I am neither an analyst or have any intention of writing a review.. I just cant get over the tune "Jiyo re bahubali!!" ..and महिष्मती साम्राज्यं ....

The energy of the movie is vigorous!

It got me thinking and ... thinking... and thinking...

The Ship of Theseus

I have been pondering upon the Theseus's paradox all week long! Thats a long span of attention..
For those of us new to this though experiment, here is a brief description from wikipedia

The ship of Theseus, also known as Theseus's paradox, is a thought experiment that raises the question of whether an object that has had all of its components replaced remains fundamentally the same object.

So the concept is if you replace all the components , would you still call it the same object? Reminded of few lines from sandep khare's sang sakhya re..

सरोवर मात्र अजूनही तिथेच ....

पण त्याच्याही पाण्याची वाफ किमान चारदा तरी आभाळाला भिडून आलेली
आता तर लाटा नव्हे पाणीसुद्धा नवयं कदाचित
पण तरीही जुन्याच नावाने सरोवराला ओळखतात सगळे !
------

असाच विचार करताना सुचलेल्या काही ओळी

कोण मी कोण मी
बिचारा आरसा देखील उत्तर देऊ शकत नव्हता
ती इतकी बदलली होती कि ती नक्की कोण हे आरश्याला नव्हे तर तिलाही ओळखू येत नव्हते
पुन्हा पुन्हा प्रश्न विचारून वेगळ उत्तर मिळणार नाही हे माहित असून देखील ती विचारात राहिली
तोच प्रश्न अजून एकदा आणि अजून एकदा
नक्की काय घडल होतं ? हि आरश्यात दिसणारी अनोळखी व्यक्ती कोण आणि कशी आली ?
कुठे गेली "ती" जी सापडत नव्हती स्वतःला ! कोण होती ती ?

असा विचार करताना तिला वाटलं कदाचित ती मी नव्हतेच!
हि अनोळखी , नव्याने सापडलेली मीच खरी मी असेन !
कदाचित नवी मी आणि जुनी मी हा प्रश्नच चुकीचा आहे !
रोज नव्याने स्वतःलाच सापडणं म्हणजेच आयुष्य का काय ते असेल
------