आज एक कोडं ऐकलं ,

"किस चिड़ियाकेँ सरपर पैर होते है ?"  … (KD)

आणि मग माझ्यासारखी माणसं विचार करतात कि कोणती  हि चिमणी ? पण खर उत्तर  तर आहे 

"सब चिड़ियाँ के सर , पर और पैर होते है "!! .......(KD)

खरच छोट्याश्या या प्रश्नाला केवढ अवघड करून टाकलं ! साध्या साध्या गोष्टींना कसा आणि किती अवघड बनवता येईल यात तर PHD मिळवता येईल एवढा काम केलेलं असतं आपण !


फार चिकित्सक वृत्तीने पाहिलं , कि कधी कधी सगळा स्वच्छ नाही दिसत , एखाद्या छोट्या गोष्टीत गुंतून जाऊन डोळ्यासमोर असलेली एवढी मोठी गोष्ट दिसेनाशी होते … पूर्ण वाक्यावर लक्ष दिलं असतं , तर लगेच कळलं असतं  ….  पण आपण generally  जी गोष्ट आवडत नाही किंवा खटकते त्यावर सगळ लक्ष केंद्रित करणार तर मग जस आहे तस कस काय दिसणार ?

अगदी नवीन लोकांबद्दल मत बनवताना सुद्धा असंच , जी गोष्ट आवडत नाही किंवा खटकते त्यावरच कशाला 

सगळा focus ? कदाचित तो गोष्ट सोडून १०० अजून चांगल्या गोष्टी असतील त्या माणसात !


प्रत्येक जण माझ्या ऑफिसमध्ये काय वाईट आहे यावर चर्चा करणार , अर्रे पण कदाचित ४ वाईट  गोष्टींबरोबर  ४००चांगल्या गोष्टी सुद्धा असतील , त्याच काय ?

आता यात मी काही नवीन सांगतीये का ? तर अजिबात नाही … शब्दांमधे किंवा स्वतःच्याच मतांमध्ये अडकून बघत राहिलं तर सगळ आहे तस दिसणं अवघड आहे , नाही का ?

-----------------------------

Troubleshooting!

I am involved in a lot of troubleshooting as a part of my job profile. Pure technical troubleshooting. Its time consuming but adventurous ! I love the challenges it has. Last week we had a troubleshooting going on almost for the entire night. It was funny though! Would like to explain it in simple terms 

कधी कधी आपण काही basic assumptions मांडतो … म्हणजे जर "गायत्री शिरुरे " या नावाने माझ्या नावावर पत्र आल , तर ते कुणीतरी मला पाठवलेल आहे ! आता कोणीही विचार करेल , ह्यात सांगण्यासारखा काय आहे … पत्रच तर आलय आणि तेही तुझ्याच नावाने ! पण एक समजलंय मला , कि जस माझ्या पत्त्यावर आलेल , माझ नाव असलेलं पत्र मी वाचेन… पण  तसं सगळी लोकं नाही करत !

तर आम्ही सुरु केलं काम साधारण रात्री ९ वाजता … आता सगळ काही अगदी व्यवस्थित होत होतं … एकदाही एकही चूक नाही… मग आम्ही प्रत्येक तुकडा  वेगळा वेगळा तपासून पहिला … तरीही चूक नाही !

मग आम्ही एका दुसऱ्या व्यक्तीला विचारला , तू कस टेस्ट केल होत ते 

तो म्हणतो (सकाळी ३ वाजता !)

आता जर माझ्या पत्त्यावर पत्र आल आणि त्यावर माझा नाव असेल आणि मला ते अपेक्षित नसेल तर ते मी न वाचता फेकून देईन ! किंवा मी म्हणेन कि तो मी नव्हेच !!

आता यावर मी काय म्हणावं तेच मला सुचेना ! फक्त हसून हसून वेड  लागायची वेळ आली होती ! आणि कानाला खडा ! अजिबात पुन्हा कोणतही assumption , basic म्हणून वापरणार नाही !!

:) :) :)

वेडं मन

खरच मनाच्या गोष्टी त्यालाच कळतात !

वेडं माझ मन , काय कळतंय त्याला ?
वेड्या या जगात ते सुद्धा वेडावलं !
वेडे विचार , वेडी स्वप्न , वेडे श्वास …
वेडे शब्द  आणि वेड्याच  भावना …

वेडी गाणी म्हणणार…
वेड्या तालावर नाचणारं …
आपल्याच तंद्रीत असलेलं
कधी माझ आणि कधी माझ्यापासून खूप लांब … माझ मन

वेडावलेल्या मनाला शहाणपण नको
आणि नकोच बाहेर यायला त्याच्या जगातून
असच रमूदेत स्वप्नांच्या दुनियेत …
खेळत बागडत , हसत आणि ….

मला न वाटे भय उंचीचे..

तर तिथून पडल्यावरचे भय मला!
(आता यात उंचीचा काय दोष )

मला न वाटे भय जळाचे

तर बुडेन का मी त्यात वाटे मला

बुडण्याच्या भीतीला पाणी जबाबदार का?

मला न वाटे भय प्रयत्नांचे 

तर भय असफल होण्याचे
या भीतीने मी प्रयत्नच करणार नाही का?

मला नाही भीती भविष्याची
तर त्यातल्या नको असलेल्या गोष्टींची


खरच भय इथले संपत नाही..

थोड विचित्र वाटेल वाचायला पण खरच , आपण फार छाती ठोकपणे शूरवीर असल्याचा दावा करत असतो , आणि नेमका प्रसंग आला कि फुस्स ! खरा तर आपण प्रयत्नच करत नाही निर्भीड होण्याचा !

आपल्या सारखी लोकं , कशा न कशाला घाबरूनच (आणि तेही उगीच ) चालत राहतात …. अर्रे किती वेळ आपण असाच घाबरणार ? आपल्या मनाला असाच गोंजारणार ? कधीतरी एकदम बिनधास्त राहूया !

येऊ देत , बघू काय होईल ते… जमला तर ठीक, नाही तर दुसरा काही तरी बघता येईल

एक घर पत्त्यांच

काही घर अशीहि बनतात … पत्त्यांची ! बाकीच जग काबाडकष्ट करून ,जीवाच रान करून , पै पै जोडून स्वप्नांच घर बनवण्यात आयुष्य घालवतात ! 

एका माणसाची गोष्ट , त्याच घर दिसायला पत्त्यांच असेल कदाचित , वर्षा दोन वर्षात त्यानं जगातला सर्वात सुंदर  महाल बनवला …  तो महाल बनवताना काही विटा फुटल्या , काही चांगल्या काचा मुद्दामून फेकून दिल्या … तो महाल बनविण्याची जिद्द आली  फक्त एक घर नाकारल्यामुळे … हो …. एक छोटस घर नाकारला होता … ते घर अगदी त्याचाच होतं , खूप कष्ट केले होते त्याने त्या घरासाठी , पण तरीही ते नाकारला गेला…. आता या नाकारातुन निराश होण्यापेक्षा त्याने जिद्दीने , त्याला ज्यांनी तुच्छ मानल होत , त्यांच्या नाकावर टिच्चून महाल बनवला … कुणाच्या ध्यानी मनी सुद्धा नव्हतं कि हा माणूस महाल बनवेल ! हो पण त्याने बनवला … जिद्दीनं , मेहनतीनं  , कपटानं … आता त्याने जे केल , ते नैतिक दृष्ट्या किती योग्य आणि किती अयोग्य याबद्दल मला माहित नाही , पण मला दिसतीये ती त्याची जिद्द … शांतपणे पराभव आणि अपमान पचवण्याची शक्ती … एखादी गोष्ट मिळाली नाही म्हणून खचून न जाता अजून जिद्दीने प्रयत्न करण्याची तयारी … 

आता तो त्या महालात आहे … पुढे काय होईल त्याच ? तो या मिळालेल्या यशान हुरळून जाइल? त्याचं हे पत्यांच घर वाऱ्याच्या एका झुळुकेन कोलमडून जाइल ? का तो नवीन ध्येय ठेवेल ?  लवकर बांधल तरी त्याचं घर पत्त्यांच नाही हे सिद्ध करेल ?

--------------

This is based on what I feel about House of cards...I am desperately waiting for season 3!

स्वातंत्र्य : मर्यादित

लोकमान्य : खूप सुंदर बनवलेला सिनेमा आहे … सुबोध भावे चा काम वाखाणण्याजोगा आहे … एकंदरीत सगळं खूप छान जमून आलय …

टिळकांची famous वाक्य तर खूप छान घेतालीयेत … स्वराज्य हा माझा …. किंवा केवढा हा ईंग्लंड देश … हि आणि अनेक वाक्य …  टिळकांची ठळक भाषणं मस्त घेतालीयेत

मला एक concept खूप भावली … स्वातंत्र्याची : मर्यादित स्वातंत्र्याची !

स्वातंत्र्य मर्यादित अस … अगदी पिंजर्यातल्या पक्ष्यासारख. … कदाचित त्याला माहीतच नसत कि स्वातंत्र्य काय असत ते … त्याच्यासाठी कदाचित अन्न , तो पिंजरा हेच स्वातंत्र्य असेल … मोकळ्या आकाशात उडण म्हणजे काय हे माहीतच नसेल तर त्याला बंदिवास म्हणजे सुद्धा स्वातंत्र्यच वाटत असेल …

अमर्याद स्वातंत्र्य म्हणे स्वैराचार का ? माहित नाही … आपण मिळालेल्या स्वातंत्र्याचा कसा वापर करतो त्यावर ते अवलंबून असेल … हे मर्यादित स्वातंत्र्य काही परकीय सत्ता किंवा राजे/ राजवाडे यांच्यापुरतच लागू होत असा नाही … तर आपल्या नात्यांमधला स्वातंत्र्य , आपल्या नोकरी मधल स्वातंत्र्य … पण सगळा मिळतंय म्हणून किंवा काहीही बंधने नाहीत म्हणून मनाला यॆइल तस वागणं म्हणजे स्वातंत्र्य का ?


व्यक्ती स्वातंत्र्याच्या नावाखाली सगळी बंधन धुडकावून लावावीत का ? आणि कोणती बंधने म्हणजे स्वातंत्र्य ?

अनेक प्रश्न डोक्यात येतायत … या प्रश्नांना उत्तरे असतीलच असा नाही … किंवा हे प्रश्न योग्य असतील असाही नाही …

असाच थोडासा प्रकट विचार …

पोस्टाची गम्मत !

आपण पुणेकर नेहमी स्वतःची स्तुती करत असतो ! आपला वागणं , टोमणे , पाट्या वगैरे वगैरे …

ह्या वेळी मला पोस्टामुळे खूप वेगळा अनुभव मिळाला … This time I was on the other side of the table :(

तर आता जर नाट्यमय किस्सा

मी पोस्टात गेले होते , बाबांनी काही काम सांगितल होतं आणि ते माझ्या साहिनेच होणार होतं !
मग बुधवार सकाळी १० वाजता मी गेले पोस्टात … पहिली गोष्ट , एवढ्या कोपर्यात आहे ते ऑफिस , कि मला दिसलाच नाहि आत कुठून जायच … आत गेले तर ऑफिस फक्त आतली लोक बसतील एवढी खोली होती आणि मी आणि माझ्यासारखी बाकीची लोकं बाहेर उभी होती !

मग खूप वेळाने , साधारण ५० मिनिटांनी माझा नंबर आला आणि मी माझा काम काय आहे ते सांगितल… त्यांनी एक फॉर्म दिला , जो भरून त्यांना परत द्यायचा होता … मी फॉर्म भरला , सही केली आणि काकूंना कागद दिला … काकूंनी हातानेच तिथे जाउन बस अस सांगितल… तब्बल २५ मिनिटांनी मला काकूंनी पुन्हा बोलावलं आणि म्हणाल्या कि अजून एक address proof लागणार आहे , आता मी जेव्हा पहिल्यांदा विचारला होता , काय काय लागता तेव्हा काकू म्हणाल्या आधार कार्ड पुरेस आहे… आता ५० + २५ मिनीट थांबल्यावर अजून एक address proof. मग मी आईला  फोन केला , ती driver काकांना पाठवणार होती वीज बिल घेऊन …. आता माझ्या कडे  २ address proofs होती … मी काकूंना ती दिली … तर काकू म्हणाल्या कि फोटो सुद्धा लागतो …. ह्यांना सगळं एकत्र सांगायला काय झाला होत ?  मग आता पासपोर्ट चा फोटो आणायला पुन्हा कोणाला तरी सांगणार ? एव्हाना १२:२५ झाले होते …आणि १ वाजता पोस्ट बंद होणार :( ….

मग मी एक सेल्फी काढला , आणि जवळच एक प्रिंटींग च दुकान होत… तिथे गेले , त्यांना तो फोटो इमेल केला … मग काकांनी हळू हळू आपला वेळ घेत , एक एक अक्षर type करत इमेल उघडला …. आणि त्यांना म्हणल कि मला एक पासपोर्ट च्या आकाराचा फोटो हवा आहे …. काका म्हणाले आमच्याकडे फक्त a३ कागद आहेत… मी म्हणाले कि असू देत तरी मला एकाच फोटो हवा आहे… तर काका म्हणतात कि असेही तेवढेच पैसे लागणार आहेत तर जास्त प्रिंट काढून घे… मग ५० एक फोटो येतील …. आता माझ्याकडे फक्या २५ मिनिट उरली आहेत…. मग ते पन्नास एक फोटो मिळाले तर ते फोटो बघून काका म्हणतात , background काही बरोबर नाही …. आता माझ्याकडे अजिबात वेळ नवता चर्चा करायला आणि काकाची माझ्या फोटोवर विशेष टिपण्णी सुरु …

मी कशीबशी तिथून निघाले आणि धावतच पुन्हा पोस्टात गेले… आता माझ्याकडे त्यांनी मागितलेल सगळ होता … आता जर काकूंनी काही अजून आन अस म्हणाल असत तर …

मला बघून त्यांनी पुन्हा हातानेच खूण केली ये म्हणून …. एक बरं झाला कि पुन्हा थांबायला लागल नाही …
आता एक ला १० मिनिटे कमी होती …

मला वाटल चल एकदाच काम झाल…. पण काकू मला म्हणतात तुझ हस्ताक्षर खूप खराब झालाय … जुनी सही आणि नवीन सही जुळत नाहीये … आता तर कहर झाला ! १२ वर्षांपुर्णी केलेली सही आणि आजची सही यात फरक येणारच ना?

त्या म्हणाल्या मी हे काम करू शकत नाही , सही जुळली नाही तर ….पुन्हा फॉर्म भरावा लागेल आणि आता एक ला ६ मिनिटे कमी होती ….  मग मी पुन्हा फॉर्म भरला आणि त्यांनाच विचारला कि जुना नमुना दाखवता का ? त्यांनी चिडून ती जुनी सही दाखवली आणि मग मी ती सही केली … आता एक ला २ मिनिटे कमी होती … जर आता हे काम झाला नसता तर …… पण नशिबाने त्यांनी माझा काम पूर्ण केल ….


हुश्श …. एकदाची बाहेर पडले त्या पोस्टातून